« فضائل الخمسة » و « السبعة من السلف » اختصاص داده بود . سرّ اينكه اين دو كتاب ( تولا و تبرا ) امروزه در جهان اسلام از جمله كتب مدركى قرار گرفته آنست كه دسترسى به كتابهاى معتبر اهل سنت جماعت در چاپهاى مختلف بولاق و مصر و اسلامبول و بمبئى و ساير اماكن كارى بسيار دشوار بود و هست ، ايشان پيوسته در كتابخانه‌هاى بزرگ شيعه و بلاد اسلامى مخصوصا كتابخانه علامه سماوى كه از كتابخانه‌هاى پر ارزش آن عصر بود ، در شدت گرماى تابستان ايام تعطيل تردد داشت . درست به ياد دارم بعضى از كتابهاى ارزشمند را با وديعه گذاشتن پنجاه دينار جهت دقت بيشتر به منزل مىآوردند . شيوهء تأليفى ايشان چنين بود كه سرتاسر كتابهاى تفسير و رجال و حديث را با دقت كامل و حوصله فراوان ملاحظه مىنمود تا اگر در موردى غير از ابواب فضايل و مطاعن روايتى قابل استفاده باشد از وى فوت نشود ، آنچه را كه مناسب موضوع مورد نظرش مىديد يادداشت مىكرد و بدين ترتيب مواد تأليفاتش را فراهم مىساخت . بگفته خود ايشان علامه امينى كه از بزرگان و نويسندگان عالم تشيع است ، با كثرت تتبع و پشتكارى كه داشت احيانا جهت تشويق يا غيره به ايشان مراجعه مىنمود كه فلان روايت از اهل سنت در فضايل يا مطاعن مشهور است شما در كجا برخورد نموده‌ايد ؟ ايشان هم در اثر تتبع در موارد غير معهوده مىفرموده باشند : در فلان باب از اخبار ابواب فقهى يا فلان جلد از تفسير كذائى يا فلان كتاب رجالى اهل سنت مسطور است . از امتيازات قابل توجه مؤلفات ايشان اينست كه از كتابهاى طراز اول اهل سنت نقل مىكند مانند صحاح ستّه و مسانيد معتبر ، هيچگاه از كتابهاى مانند « الفصول المهمهء ابن صباغ » يا « كفاية الطالب كنجى » يا « ينابيع المودهء قندوزى » حديثى نمىآورند هر چند اين كتابها هم تا اندازه اى از اعتبار برخوردار مىباشند .